Hét innovatie event voor de bouw, installatie en vastgoed

11 t/m 13 april 2020

Is gratis geld voor de huurder verantwoord? 

Is gratis geld voor de huurder verantwoord? 

Vorige week lanceerden 170 corporaties, samen met Urgenda, een mooi idee om twee jaar lang geen verhuurdersheffing te betalen waardoor een slotsprintje getrokken kan worden om de doelen van 2020 te halen. Nou zijn die doelen op zichzelf een druppel op de gloeiende plaat maar op die manier zouden de corporaties wel kunnen laten zien wat ze als die vermaledijde verhuurdersheffing verdwijnt. Doen dus. In één adem werd ook geroepen dat daarmee de energierekening van de huurder omlaag kan. Voor mij aanleiding om over dat idee toch eens in de pen te klimmen.

Ik hoor corporaties de laatste tijd steeds vaker vol trots roepen dat ze een renovatie of verduurzamingsmaatregelen uitgevoerd hebben zonder huurverhoging of een andersoortige betaling door de huurder. Soms als geste aan de huurder, vaak omdat ze geen zin hebben in gedoe met de huurder of omdat ze de administratieve afhandeling te ingewikkeld vinden. Dat is een onwenselijke ontwikkeling. In de woningwet staat niet dat het een taak van corporaties is om de energierekening van de huurder te verlagen. Volkshuisvesting en het verduurzamingsvraagstuk moeten niet met elkaar verward worden. Als een corporatie vindt dat de woonlasten te hoog worden, dan hebben ze de mogelijkheid om de huur te verlagen. Uiteraard vinden ze dat met de toenemende heffing- en belastingdruk geen optie. Waarom het dan wel een optie is om dure ingrepen aan de woningen te plegen, die leiden tot meer comfort en een lagere energierekening, zonder daar een vergoeding voor te vragen, is mij een raadsel. Corporaties die dat doen kunnen volgens mij niet klagen over de verhuurdersheffing. Schijnbaar hebben ze geld genoeg (wat overigens ook daadwerkelijk geldt voor een fors aantal niet Randstedelijke corporaties, zie Sectorbeeld 2018). Corporaties doen het al heel goed als ze gelijkblijvende en stabiele woonlasten kunnen garanderen aan de huurder. De rest is armoedebeleid, inkomensbeleid of volkshuisvestelijk beleid. Twee van de drie zijn voorbehouden aan de overheid en de laatste gaat over de gezamenlijk verantwoordelijkheid met de gemeente om te voorzien in voldoende betaalbare woningen voor mensen met de laagste inkomens. Bij voorkeur woningen met een lage en stabiele energierekening waarbij ook de huurder een faire bijdrage hoort te leveren aan het tot stand brengen van dit type woning. Het alternatief was namelijk een tochtige, vochtige woning met een lage huur en hoge energierekening. 

Huurders maken per jaar zo’n 3,5 miljard euro over naar energiebedrijven. Door hun leverage-mogelijkheden kunnen corporaties daar als snel 70 miljard aan investeringsruimte uithalen. Tel daarbij op de leverage op de winst die de sector maakt volgens het sectorbeeld 2018 van de Autoriteit Woningcorporaties. Daarmee komen ze een heel eind als het gaat om een energie-neutrale-woningvoorraad in 2050. Zeker als het gaat om het financieren van de top op al geplande renovaties van grondgebonden woningen, die 80% va de CO2 uitstoot binnen de corporatievoorraad vertegenwoordigen. Corporaties die deze mogelijkheden niet gebruiken laten (on)bewust maatschappelijke middelen weglekken. Corporaties die na een renovatie het ‘innen’ van de oude energierekening via de beschikbare middelen (huurverhoging, Energie Prestatie Vergoeding of servicekosten) te ingewikkeld vinden moeten eens goed nadenken over hun bestaansrecht. Het is juist je kerntaak om ingewikkelde regelgeving toegankelijk te maken voor je huurders. Daar ben je ooit voor bedacht.

Jan Willem van der Groep


permalink

Overig nieuws


Op de hoogte blijven?

Wilt u in aanloop naar Building Holland op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen
en informatie? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief van Building Holland.

Inschrijven nieuwsbrief

Terug naar boven